منوی اصلی
به نام خدایی که یه لحظه دارمش هزار لحظه نه ...هیچی ازش نمیدونم ..
برق چشمام رو بگیرید اما بگید تو این دنیا چه خبر هست ؟
انگشتام رو تک تک بردارید واسه خودتون اما بگید مرگ ..تولد چیه ؟
...به هیچی باور ندارم جز ترس ..
ازچیزایی که نمیدونم میترسم ..از ادما ..رفتاراشون ..اینده و مهمتر از همه از این دنیا با خداش ...و اخر و عاقبتم تو این دنیا یا هر جای دیگه ..
اخر این چیه تو وجودمه و داره دیوونم میکنه اما چاره ای ندارم براش ؟
آخه چطور بگم ..وقتی تو اینه نگاه میکنم و اون درخت زرد و طلایی رو که تو قاب پنجره هست و دلم رو میبره میبینم..روانی میشم .. نمیتونم خودم رو نگه دارم و باید بگم مرسی خدا ..با اینکه هیچی نمیدونم از هیچی ..اونوقت که برگاش میریزه و دیگه نیست ..چی ؟اونوقت چی بگم ؟
..هیچ چیز قطعی نیست همش یه حسه و یه حدس ..برا اینکه ادمها به جون خودشون و هم نیفتن میگن..هیشکی هیچی ندیده ..هیشکی هیچی نمیدونه ...
به بعضی چیزا ایمان دارم به عشقی که مادر نثار بچش میکنه ..به درخت زرد
خونه ی دایی دکتر ..به اشکی که وقتی یه پای سرد گوشه ی پیاده رو هست تو چشم جمع میشه و به اون دستایی که با مهربونی یه پابوش میده دست اون بچه ..به لحظه های پاکی به ...
..اما اما ...